Słowniczek
Pojęcia z przewodników krótko wyjaśnione.
- Bas
- Niski zakres dźwięku. W tych przewodnikach wszystko poniżej około 250 Hz: bęben basowy, linia basu, ciepło dźwięku.
- Bezstratny
- Format, który zwraca dźwięk taki, jaki był, wartość po wartości, na przykład FLAC. Plik jest mniejszy niż nieskompresowany, ale nie mały.
- Bitrate
- Ile danych na sekundę format stratny przeznacza na dźwięk, mierzone w kbit/s. Im niższy, tym mniejszy plik i tym więcej brakuje.
- Crossfeed
- W słuchawkach dodaje do każdego kanału opóźnioną, bardziej przytłumioną kopię drugiego, tak jak dzieje się to samo z siebie w głośnikach.
- Częstotliwość
- Jak często drganie powtarza się w ciągu sekundy, mierzona w hercach (Hz). Niskie dźwięki mają niskie, wysokie dźwięki wysokie częstotliwości.
- Dither
- Odrobina szumu dodana przed zaokrągleniem. Zamienia błąd zaokrąglenia w równomierny szum, dzięki czemu ciche dźwięki pozostają słyszalne.
- Dither TPDF
- Dither o rozkładzie trójkątnym, suma dwóch wartości losowych, wielkości około jednego szczebla. Jego szum nie zależy od dźwięku.
- Dynamika
- Odstęp między cichymi a głośnymi miejscami utworu. Gdy utwór jest zagęszczany, kurczy się.
- FLAC
- Otwarty, bezstratny format audio: plik jest mniejszy niż nieskompresowany i mimo to zwraca każdą wartość.
- Głośność
- Jak głośno dźwięk dociera do ucha. Nie mierzy się jej na szczycie, lecz uśrednia na całym utworze i waży według słuchu (ITU-R BS.1770).
- Głębia bitowa
- Ile szczebli ma cyfrowy dźwięk dla każdej wartości: 16 Bit to 65 536 szczebli, 8 Bit tylko 256. Im mniej szczebli, tym większy błąd zaokrąglenia.
- Kompresor
- Narzędzie, które ścisza głośne miejsca. Potem cały utwór można zrobić głośniejszym bez przesterowania. Przy tym traci się dynamikę.
- Korelacja
- Mierzy, jak podobne są oba kanały stereo: +1 takie same, 0 niezależne, −1 przeciwbieżne. Silnie ujemne wartości oznaczają, że składniki znoszą się w mono.
- Kształtowanie szumu
- Przesuwa szum dithera z częstotliwości, w których ucho jest wrażliwe, w wyższe. W sumie szumu jest więcej, ale mniej przeszkadza.
- Kwantyzacja
- Zaokrąglanie każdej wartości do najbliższego szczebla głębi bitowej. Błąd zaokrąglenia jest tym lepiej słyszalny, im ciszej brzmi dźwięk.
- LUFS
- Jednostka głośności: Loudness Units względem pełnego wysterowania. Im bliżej 0, tym głośniej; cichy utwór leży przy −23, bardzo głośny przy −9.
- Mono
- Oba uszy słyszą ten sam sygnał. Utwór, który dobrze brzmi także w mono, jest zgodny z mono.
- Odwrócona polaryzacja
- Jeden kanał stereo jest odwrócony: drga przeciwko drugiemu. Słychać to jako brak oparcia pośrodku, w mono takie same składniki się znoszą.
- Opus
- Otwarty, stratny format audio (RFC 6716) dla muzyki i mowy, dobry przy niskich bitrate. PSOrvia ma własny enkoder i dekoder.
- Spektrum
- Pokazuje, jak silnie występują w dźwięku poszczególne częstotliwości: po lewej niskie, po prawej wysokie, u góry głośne.
- Stereo
- Dwa kanały, po jednym na ucho. Różnice między nimi tworzą wrażenie szerokości i przestrzeni.
- Stratny
- Format, który pomija składniki słabo słyszalne dla ucha, na przykład Opus. Plik staje się znacznie mniejszy, ale to, co pominięto, nie wraca.
- Wysokie tony
- Wysoki zakres powyżej około 2,5 kHz. Daje blask i czystość, ale niesie mało energii.
- Zniekształcenie
- Błąd, który podąża za dźwiękiem i dodaje nowe składowe, których wcześniej nie było. Brzmi szorstko lub ziarnisto, nie jak równomierny szum.
- Średnie tony
- Zakres między basem a wysokimi tonami, tu od około 250 Hz do 2,5 kHz. Leży tu większość instrumentów i mowa.